Istnieje wiele rodzajów roślin wodnych. Sposób ich wprowadzania do akwarium zależy od rodzaju budowy rośliny. Wyróżnia się trzy główne kategorie:

1. Rośliny korzeniące się.

2. Rośliny epifityczne, które mają niewiele korzeni lub nie mają ich wcale.

3. Rośliny pływające.

1) Rośliny korzeniące się

Rośliny korzeniące się zazwyczaj wsadza się bezpośrednio w podłoże. Jeśli akwarium jest uruchamiane po raz pierwszy lub przechodzi przebudowę, lepiej najpierw ułożyć hardscape (drewno, kamienie itp.) w wybranych miejscach.
Jeśli roślin jest dużo lub minie trochę czasu, zanim akwarium zostanie zalane wodą, warto mieć pod ręką spryskiwacz z czystą wodą. Od czasu do czasu zraszaj rośliny wystawione na działanie powietrza (zarówno już posadzone, jak i czekające na posadzenie), aby zapobiec ich wysychaniu. Warto też dbać o to, by podłoże było wilgotne.
Rośliny są zwykle uprawiane w „wełnie mineralnej”, która wygląda jak brązowa lub jasnobrązowa wata. Materiał ten ułatwia uprawę rośliny nad wodą w szkółce, ale utrudnia wzrost korzeni, jeśli zostanie go zbyt dużo. Ostrożnie usuń wełnę mineralną z korzeni oraz plastikową doniczkę lub pojemnik, a następnie podziel okaz na kilka pojedynczych roślin. Większość okazów można bez trudu podzielić na 4 do 8 (lub więcej) pojedynczych roślin. Na tym etapie wielkość nie ma znaczenia. Przy odpowiedniej pielęgnacji nawet najmniejsze sadzonki wyrosną na duże okazy.
Rozdzielenie rośliny na kilka pojedynczych sadzonek jest ważne, ponieważ daje więcej przestrzeni wokół każdej z nich, umożliwiając swobodny przepływ wody, który dostarcza CO2, tlen i składniki odżywcze bliżej każdego liścia. Gdy rośliny są ściśnięte razem, łodygi wewnątrz kępy zaczynają cierpieć na niedobór składników odżywczych, a co ważniejsze – niedobór dwóch najważniejszych czynników, czyli CO2 i tlenu. Zasadniczo między poszczególnymi łodygami powinna być zachowana odległość co najmniej jednego centymetra, tak aby patrząc na posadzoną właśnie kępę, można było łatwo policzyć każdą roślinę z osobna.
Korzenie roślin należy przyciąć do długości około 1–2 centymetrów. Brązowe lub rozmiękłe korzenie powinny zostać usunięte, ponieważ są martwe lub obumierające. Zdrowe korzenie są zazwyczaj białe lub bardzo jasne. Podobnie jak w przypadku łodyg nad podłożem – jeśli zbyt wiele korzeni znajduje się blisko siebie, wszystkie na tym cierpią.
Do sadzenia łodyg warto używać pęsety. Chwytając pęsetą korzeń lub koronę (miejsce, w którym korzeń łączy się z łodygą), wsuń roślinę w podłoże na kilka centymetrów, następnie rozluźnij uchwyt pęsety, aby jej ramiona odsunęły się od rośliny, i ostrożnie wyciągnij pęsetę. Jeśli wody jest zbyt dużo (tzn. poziom wody jest wyższy niż podłoże), podłoże i roślina stają się bardziej wyporne, co utrudnia ten manewr.
Jeśli nie masz pęsety, przytrzymaj roślinę tak, by korona spoczywała na czubku palca wskazującego, a łodyga była przytrzymywana kciukiem, i wsuń palec wskazujący w podłoże. Wolną ręką przytrzymaj roślinę na miejscu, wyciągając z podłoża palce sadzące.

2 ) Rośliny epifityczne
Rośliny epifityczne w naturze rosną zazwyczaj na powierzchni innych obiektów, takich jak kamienie, a nawet inne rośliny. Typowymi przykładami są Anubias, mchy oraz paprocie. Podczas gdy mech nie ma korzeni, Anubias i paprocie mają struktury przypominające korzenie. Te przypominające korzenie wyrostki nazywane są kłączami, a ich funkcją jest przyczepianie się do twardych powierzchni. Jeśli kłącze zostanie wsadzone w podłoże, znacznie wzrasta ryzyko jego zgnicia i utraty rośliny. Dlatego najlepiej mocować te rośliny na powierzchni ponad podłożem.
Istnieje kilka sposobów mocowania epifitów:

  • Do przywiązania kłącza lub mchu do podłoża można użyć zwykłej nici krawieckiej lub żyłki wędkarskiej. To bardzo prosta metoda. Wystarczy owinąć nić wokół kłącza/korzenia/pędu mchu. Nie owijaj zbyt ciasno, ponieważ w miarę wzrostu ściśnie to kłącze/korzeń/pęd. Różne rośliny mają różną zdolność przyczepiania się do powierzchni. Przyczepienie się rośliny może zająć kilka tygodni lub miesięcy. Niektóre mchy nigdy nie przyczepiają się do powierzchni i będą wymagały ciągłego owijania nicią, aby utrzymać je na miejscu. Bawełniana nić krawiecka z czasem rozkłada się pod wodą. Żyłka nylonowa oczywiście nie ulega rozkładowi. Wybrana linka może przez pewien czas wyglądać nieestetycznie, w miarę wzrostu rośliny, ale ostatecznie zostanie zakryta nowym przyrostem.
  • Kłącze, korzeń lub mech można przykleić do podłoża za pomocą kleju błyskawicznego (Super Glue). Produkt ten sprzedawany jest pod wieloma nazwami, np. Crazy Glue. Jego substancją czynną jest „cyjanoakrylan”. Dlatego każdy klej zawierający ten składnik można uznać za klej błyskawiczny.
Klej błyskawiczny słynie z siły wiązania, łatwości aplikacji i szybkiego czasu utwardzania. To właśnie ten krótki czas utwardzania sprawia, że jest chętnie wykorzystywany do mocowania roślin do podłoża, w przeciwieństwie do innych rodzajów kleju, które mogą wymagać 15 minut lub więcej. Klej błyskawiczny utwardza się w kilka sekund, niezależnie od tego, czy powierzchnia jest wilgotna. Jest też nietoksyczny dla ryb w wodzie, ponieważ natychmiast zwija się w kulkę i twardnieje w nierozpuszczalną, przypominającą marmur bryłkę. Wadą tej metody jest to, że bardzo łatwo skleić sobie palce lub przykleić kawałki roślin do opuszków palców. Substancją usuwającą klej błyskawiczny jest „aceton”. Aceton jest głównym składnikiem niektórych zmywaczy do paznokci. Nałożony na wacik i przyłożony do sklejonego miejsca, bardzo szybko rozpuszcza klej. Klej stwardniały pod wodą przybiera mleczno-białą barwę, jednak w miarę wzrostu rośliny to miejsce zostanie zakryte. Klej może nieznacznie uszkodzić roślinę w miejscu styku z kłączem. Ponownie – do przymocowania rośliny do powierzchni wystarczą naprawdę niewielkie ilości kleju.
  • Owinięta wokół podłoża siateczka do włosów może posłużyć do przytrzymania większej ilości mchu lub Riccii. Upewnij się, że oczka siateczki nie są zbyt duże, aby fragmenty rośliny nie mogły się przez nie wydostać, oraz że siateczka nie jest owinięta zbyt ciasno wokół kamienia lub drewna.
  • Warto też zaznaczyć, że niemal każdą roślinę, korzeniącą się lub epifityczną, można przymocować do podłoża dowolną z powyższych metod. Rośliny wodne pobierają substancje odżywcze przez liście, dlatego dopóki toń wodna jest zasilana składnikami odżywczymi, nie ma znaczenia, że roślina nie jest zakorzeniona. Weź pod uwagę, że rośliny takie jak Rotala lub inne drobnolistne gatunki mogą wyglądać zjawiskowo przymocowane do drewna, tworząc wrażenie liści i gałęzi dużego drzewa.

3) Rośliny pływające

Rośliny pływające są przydatne, ponieważ ograniczają dostęp nadmiaru światła do wnętrza zbiornika. Może to pomóc zmniejszyć występowanie zakwitów glonów. Jest to szczególnie przydatne przy uruchamianiu akwarium, gdy nadmierne oświetlenie odpowiada za znaczną część problemów zdrowotnych roślin. Można je dodawać bezpośrednio, bez żadnych specjalnych procedur poza sprawdzeniem, czy nie mają uszkodzonych liści lub korzeni. Silny przepływ z filtra spowoduje ich gromadzenie się po przeciwnej stronie zbiornika, więc jeśli stanie się to problemem, konieczna może być regulacja wylotu filtra.




Problemy zdrowotne roślin przy wprowadzaniu ich do akwarium

Wielu hobbystów doświadcza problemów już w ciągu kilku dni od wprowadzenia nowych roślin. Niektórzy nawet skarżą się dostawcy, że sprzedano im wadliwe rośliny. Prawda tkwi jednak w podstawowej fizjologii wszystkich roślin. Faktem jest, że wszystkie rośliny potrzebują do przeżycia dwóch najważniejszych składników – dwutlenku węgla i tlenu. Handlowe rośliny wodne uprawiane są poza wodą, w szkółce. Wiele osób zakłada, że skoro roślina jest wodna, to można ją od razu zanurzyć w wodzie i powinna natychmiast zacząć rosnąć, jednak jest to dalekie od prawdy.

W naturze typowym scenariuszem dla roślin wodnych jest prowadzenie dwóch trybów życia, z których każdy wymaga innego typu fizjologii. W pewnym sensie można to porównać do przemiany gąsienicy w ćmę. W porze suchej poziom wody jest niski. Większość lub cała roślina jest wystawiona na działanie powietrza i roślina żyje bardzo podobnie jak roślina lądowa. Właśnie w ten sposób uprawia się je w szkółce. Mają sztywne łodygi oraz grube, twarde, wodoodporne liście. Mają dostęp do atmosferycznego CO2, którego jest pod dostatkiem – ponad 300ppm. W naturalnych siedliskach z początkiem pory deszczowej zaczynają padać deszcze, a poziom wody podnosi się stopniowo, dając roślinie czas na zmianę fizjologii i lepsze przystosowanie się do życia pod wodą. W naszym przypadku jednak zazwyczaj zalewamy zbiornik od razu, co sprawia, że wszystkie rośliny poza najbardziej wytrzymałymi cierpią z powodu braku dostępu do tlenu i CO2. Gazy są mniej rozpuszczalne i dyfundują tysiące razy wolniej w wodzie niż w powietrzu. Twarde, wodoodporne liście i sztywna budowa, które dobrze służyły roślinie w porze suchej i w szkółce, teraz stają się poważnym obciążeniem. Karty są więc rozdane przeciwko roślinie. Co gorsza, hobbyści często dodatkowo stresują rośliny, umieszczając je pod silnym oświetleniem, co zwiększa ich metabolizm i sprawia, że jeszcze szybciej zużywają swoje rezerwy energii.

Efekty wahają się od zakwitów glonów po całkowite rozpuszczenie się/rozpad rośliny. W zależności od kombinacji warunków może to nastąpić w ciągu kilku tygodni – lub, w najgorszym wypadku, w ciągu zaledwie 24 godzin.

Gdy obserwujemy tego rodzaju problemy zdrowotne roślin, analiza przyczyny musi uwzględniać silne prawdopodobieństwo słabej wymiany gazowej, powodującej niedotlenienie i/lub głód CO2.

Następujące objawy wskazują na poważne problemy z wymianą gazową:

Rozpuszczanie się, rozpad, przezroczystość liści, rozmiękanie łodyg lub liści.

Jeśli wystąpi to wkrótce po zanurzeniu rośliny, należy natychmiast podjąć działania, aby zapobiec jej całkowitej utracie. Wyjmij roślinę z podłoża i pozwól jej pływać. Przydatnym narzędziem jest siatka/pułapka hodowlana, w której roślina może być utrzymana i nie zostanie wciągnięta do wlotów filtra, przelewów itp. Jeśli nie da się zapobiec temu, że roślina jest miotana lub wciągana do wlotu filtra, wyjmij ją i pozwól jej pływać w dowolnym naczyniu, np. misce wypełnionej wodą (dowolna woda się nada – kranowa, deszczowa, z akwarium itp.).

Pozwól roślinie zregenerować się przez kilka dni lub tygodni, w zależności od stopnia uszkodzenia. Pływanie rośliny w ten sposób umożliwia jej oddychanie, czyli daje jej natychmiastowy dostęp do atmosferycznego tlenu i CO2. Problemy z wymianą gazową, a zwłaszcza z CO2, mogą mieć wiele różnych przyczyn:

1. Upewnij się, że drop checker (wskaźnik CO2) ma jasnozielony, limonkowy kolor w momencie włączenia światła.



2. Zmniejsz intensywność oświetlenia o 50%.

3. Skróć fotoperiod do maksymalnie 5–6 godzin.

4. Upewnij się, że przepływ nie jest ograniczony, że wloty filtra nie są zablokowane i że w filtrach nie ma zbyt dużo wkładów filtracyjnych. Jeśli to możliwe, stosuj zasadę 10X, zgodnie z którą wydajność filtra (przepływ) powinna wynosić około dziesięciokrotność objętości zbiornika.

5. Sprawdź stosowane metody rozprowadzania wody. Zupełnie możliwe jest posiadanie silnego przepływu, który jednak zostaje zakłócony przez duże obiekty w zbiorniku lub nieodpowiednie umiejscowienie wylotu filtra. Jeśli filtr ma regulowany przepływ, ustaw go na maksimum. Jeśli maksymalne ustawienie niepokoi ryby, poszukaj sposobów na równomierne rozłożenie energii przepływu w całym zbiorniku. Jeśli używanych jest kilka filtrów i pomp, upewnij się, że wszystkie pompy i wyloty filtrów są ustawione równolegle i skierowane w tę samą stronę. Zawsze UNIKAJ ustawiania wylotów filtra i pompy w przeciwnych kierunkach.

6. Sprawdź stosowane metody rozpuszczania CO2. W dużych zbiornikach (200L lub więcej) najlepiej sprawdzają się reaktory CO2 typu inline. Jeśli montaż urządzenia inline jest niepraktyczny, poprowadź gaz z urządzenia znajdującego się w zbiorniku tuż pod wlot filtra, tak aby filtr wchłaniał pęcherzyki gazu. Może to powodować bulgotanie lub pewien hałas. Aby to rozwiązać, eksperymentuj z natężeniem wtrysku.

7. Akwaria roślinne nie wymagają aż tylu wkładów filtracyjnych co akwaria wyłącznie z rybami. Dzieje się tak, ponieważ zdrowe rośliny pobierają amoniak/amon bezpośrednio z toni wodnej. Wkłady filtracyjne powodują opór dla pompy i znacząco ograniczają przepływ. Ceramiczne wkłady szklane należą do najgorszych pod tym względem. Sprawdzi się gruba pianka, alfagrog lub dowolny lekki, porowaty wkład, który zwiększy przepływ w zbiorniku.

Następujące objawy wskazują na istotne, choć niebezpośrednio zagrażające życiu, problemy z wymianą gazową:

Nadmierna utrata liści, brązowe plamy, czarne plamy lub inne przebarwienia, deformacja liści, przezroczystość liści, nitkowate lub włoskowate glony, czarne brodate glony (BBA), wydłużanie się łodyg, czyli tzw. wybieganie.

Należy zastosować te same kroki (punkty 1–7), co wymienione powyżej. Dodatkowo, jeśli w zbiorniku znajduje się duża masa roślin, może to powodować zablokowanie przepływu. Przerzedzanie i przycinanie roślin może pomóc złagodzić ten problem.

Z BBA można walczyć za pomocą produktów zawierających płynny węgiel na bazie glutaraldehydu. Dawkuj zgodnie z zaleceniami producenta na butelce, o ile w akwarium nie ma roślin źle reagujących na płynny węgiel. Rośliny takie jak Riccia, wątrobowce z rodzaju Utricularia czy pływacze mają niską tolerancję, dlatego należy unikać przedawkowania. Obserwuj zachowanie i zdrowie fauny. Uszkodzenie BBA można zweryfikować po tym, że zabarwia się na różowo/fioletowo – wtedy można go usunąć. Należy jednak pamiętać, że BBA powróci, jeśli warunki nie zostaną poprawione. Płynny węgiel można też stosować przeciwko zielonym glonom nitkowatym, jednak w tym przypadku działa poprzez zwiększenie dostępności CO2, co pozwala roślinom stać się zdrowszymi.

Jeśli poziomu CO2 nie można dalej zwiększać ze względu na niską tolerancję ryb, płynny węgiel można stosować codziennie jako suplement. Należy go dodawać tuż przed włączeniem światła, ponieważ z czasem się rozkłada.

Więcej z bloga

Pokaż wszystkie

IO diffuser

Złe bąbelki: dlaczego mgiełka z dyfuzora CO2 nie dociera do roślin

Złe bąbelki oznaczają, że dyfuzor CO2 przepuszcza gaz, którego w ogóle nie rozbija: grube, chybotliwe bąbelki pędzą do powierzchni zamiast drobnej białej mgiełki dryfującej między roślinami. Typowe przyczyny to ciśnienie robocze niższe, niż wymaga tego ceramika, zapchana lub pęknięta membrana,...

Czytaj więcejo Złe bąbelki: dlaczego mgiełka z dyfuzora CO2 nie dociera do roślin

drop checker glass

Iniekcja CO2 dla roślin akwariowych: co daje i jak zacząć

Iniekcja CO2 dostarcza do wody akwariowej rozpuszczony dwutlenek węgla, dzięki czemu rośliny mogą prowadzić fotosyntezę w tempie, na które pozwalają im światło i nawożenie, którymi już dysponują. W akwarium roślinnym to zwykle węgiel kończy się jako pierwszy, więc stałe zasilanie przyspiesza wzrost, wypełnia liście i zostawia glonom mniej miejsca. Działający zestaw wymaga reduktora CO2, dyfuzora i sposobu na odczytanie poziomu w wodzie.

Czytaj więcejo Iniekcja CO2 dla roślin akwariowych: co daje i jak zacząć

How to Clean a Clogged CO2 Diffuser in a Planted Aquarium

Jak wyczyścić zatkany dyfuzor CO2 w akwarium roślinnym

Zatkany dyfuzor CO2 to taki, którego ceramika wypełniła się kamieniem, algami i organicznym nalotem, więc wypuszcza duże bąble zamiast drobnej mgiełki. Czyści się go tak: zakręcasz CO2, wyjmujesz dyfuzor, zeszorowujesz widoczny nalot, kąpiesz ceramikę w odkamieniaczu lub w rozcieńczonym wybielaczu,...

Czytaj więcejo Jak wyczyścić zatkany dyfuzor CO2 w akwarium roślinnym

 

Moja lista życzeń

Ładowanie zapisanych przedmiotów

Nie trać swojej listy życzeń!

Moja lista życzeń

Ładowanie zapisanych przedmiotów

Nie trać swojej listy życzeń!